Als donderslag bij heldere hemel kwam 9 maanden geleden het slechte nieuws over de ziekte van nach-opa. Er was acceptatie maar hij wilde ook nog alles uit het leven halen wat erin zat. Heel bewust genieten van elke goede dag. Nach-opa liet constant blijken hoe belangrijk vrienden en familie voor hem waren. Bij elk bezoek vertelde hij hoe trots hij was op zijn kinderen en kleinkinderen. Nach- opa is zo dapper geweest werkelijk afscheid te nemen van iedereen. In zijn rolstoel kwam hij in januari langs zijn geliefde vissersstek en vertelde zijn maten dat hij nooit meer kwam vissen.
Veel respect heb ik voor de manier waarop hij en zijn naasten met deze kostbare tijd zijn omgegaan. Er werd gelachen en gehuild en maar ook gewoon doorgewerkt.
Tot het moment kwam dat het echt op was en zelfs toen was hij een troost voor alle mensen om hem heen. Heel sterk en moedig heeft hij deze tijd voor ons allemaal draagbaar gemaakt. Heel rustig vertelde hij iedereen hoeveel hij van hen hield en dat wij goed voor elkaar moesten zorgen. Ook moesten wij niet vergeten een visvergunning voor de kinderen aan te vragen. Nach-opa was heel blij met alle kussen, de mooie tekeningen, de knuffels en het afscheidszwaaien van de kleinkinderen. De laatste momenten zijn goud waard, het was goed zo en hij was er klaar voor.
Het is een proces waar je langzaam naar toe groeit maar toch als het zover is merk je dat het werkelijke gemis ontzettend moeilijk is. Niet meer praten, knuffelen of naar die mooie blauwe ogen kijken. Jezelf afvragen waarom de wereld doordraait en niet iedereen stil staat. Intens veel verdriet maar ook het besef dat het echt niet anders kan.
De pijn van het gemis proberen wij een klein beetje te verzachten door foto's, filmpjes en verhalen over nach-opa. Onze kinderen weten dat het lichaam van nach-opa op is en dat zijn ziel naar de sterren/hemel is. Het is daar prettig en hij kan lekker uitrusten van dit leven. Hij is gewoon naar boven gevlogen, met oud en nieuw willen zij een vuurwerkraket sturen met een tekening en gisteren zorgde nach-opa ervoor dat het sneeuwde. Ook is 5 februari vanaf nu nach-opa dag, ook een voorstel van de kinderen. Zijn mooie foto staat nu op onze tafel zodat hij elke dag heel dicht bij ons is. In gedachten praten wij met hem. Zoals een oud-Hongaars gezegde: twee gezielen een dachte.
Mijn laatste woord naar hem was BEDANKT en ik bedank hem met heel mijn hart voor alles want zonder hem zag onze wereld er echt anders uit.
Denise
Posts
No comments:
Post a Comment